محمدجواد احمدی دستجردی

ترجمه متون دینی، به دلیل پیچیدگی های معنایی و ادبی، از حسّاسیت بالایی برخوردار است. انتقال دقیق مفاهیم، مستلزم تسلّط کامل مترجم بر زبان مبدأ و مقصد، شناخت بافت فرهنگی و تاریخی متن و درک ظرافت های زبانی است. با این حال، معمولاً ترجمه ها از دقّت کافی در انتقال معنای اصلی متن برخوردار نیستند و به دلیل درک ناصحیح مفاهیم، دچار اشتباهاتی در این زمینه شده اند. توجّه به تطوّر معنایی واژگان از مهم ترین مسائلی است که بسیاری از مترجمان نسبت به آن توجهی نداشته و ترجمه هایی غیر از مراد متکلّم را ارائه می کنند. این پژوهش با تمرکز بر حکمت 480 نهج البلاغه، به بررسی اشتباهات مترجمان در فهم واژگان و بی توجّهی به تطوّر معنایی مفردات می پردازد. با بررسی لغوی و کاربردهای روایی واژه «احتشم»، مشخّص شد که بیشتر مترجمان، معنای دقیق واژه را درک نکرده اند. هدف این مطالعه، ارتقای کیفیت ترجمه متون دینی و افزایش دقّت در انتقال مفاهیم است.