علی ولی زاده

فعالیت های اوقات فراغت بستر مناسبی برای رشد و خودشکوفایی فردی به شمار می روند و نوع این فعالیت ها می تواند بر ارتقای سلامت روان و توسعه فردی تأثیرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی و مقایسه پتانسیل خودشکوفایی فعالیت های فراغتی ورزشی و غیرورزشی در میان دانشجویان ایرانی انجام شد. این مطالعه با رویکرد کمی و به روش پیمایشی اجرا شد. داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته ۱۲ گویه ای که با بهره گیری از منابع بین المللی طراحی و توسط متخصصان تأیید شد، گردآوری شد. جامعه آماری شامل دانشجویان مقاطع مختلف دانشگاه های ایران بود که به صورت داوطلبانه و با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون t برای دو گروه مستقل انجام شد. یافته ها نشان داد مشارکت در فعالیت هایی نظیر ورزش و موسیقی با سطح بالاتری از خودشکوفایی همراه بود، در حالی که فعالیت هایی چون تماشای تلویزیون یا استراحت تأثیر معناداری نداشتند. همچنین، شکاف میان فراغت واقعی و ترجیحی دانشجویان، بر لزوم ایجاد شرایط تسهیل کننده برای تحقق علایق آنان تأکید دارد. در مجموع، زمانی که فعالیت های فراغتی با ترجیحات فردی همسو باشند، می توانند نقشی مؤثر در دستیابی به خودشکوفایی ایفا کنند.