آرمان امیری

برنامه ریزی مسکن پایدار از دید مطالعات علمی، بدون منظور داشتن ویژگی های بوم شناختی شهرهای کوچک، محدوده های منطقه ای و هویت و شعاع عملکردی این کاربری از ابعاد و مفاهیم منطقی و اصولی برخوردار نمی شود. پژوهش حاضر در زمره تحقیقات کاربردی است که با روش تحلیلی موردی و رویکرد آمیخته انجام گرفته است. با توجه به ماهیت داده ها و عدم امکان کنترل رفتار متغیرهای مؤثر در مسئله نیز از نوع غیرتجربی است. پژوهش حاضر متکی به روش کتابخانه ای و میدانی و ابزار پرسشنامه و مشاهده است. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون های تی تک نمونه ای، تحلیل واریانس یک طرفه (ANOVA)، همبستگی و آزمون تعقیبی شفه در و مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شده است. با توجه به نتایج ضریب همبستگی پیرسون می توان گفت بین میزان مطلوبیت با وضعیت بافت رسمی و غیررسمی ارتباط معناداری وجود ندارد اما در بافت فرسوده با ضریب همبستگی 215/0- ارتباط منفی و معناداری وجود دارد. با توجه به نتایج آزمون t تک نمونه ای میزان سطح پایداری مسکن در هر سه بافت رسمی، غیررسمی و فرسوده از ملاک (70) بالاتر است لذا می توان گفت مسکن پایدار در هر سه بافت در سطح بالایی می باشد. با توجه به نتایج آزمون آنوا، سطح معنی داری در متغیر فرسودگی و سه مؤلفه آن (sig<0/05) می توان گفت که اختلاف معناداری بین مطلوبیت مسکن و مؤلفه های آن در بافت های مختلف شهری وجود دارد. نتایج آزمون تعقیبی نشان می دهد که در متغیر کیفیت مسکن بافت رسمی نسبت به بافت فرسوده و غیررسمی وضعیت بهتری دارد و بافت فرسوده از بافت غیررسمی دارای سطح پایداری بالاتری می باشند. در مؤلفه های مسکن، فرسودگی و مطلوبیت نیز وضعیت بافت افراد ساکن در بافت رسمی مطلوب تر از افراد ساکن در بافت های فرسوده و غیررسمی بوده و افراد ساکن در بافت فرسوده مسکن، فرسودگی و مطلوبیت بالاتری نسبت به افراد ساکن در بافت غیررسمی دارند.

دهه ی هفتاد خورشیدی در ایران، دوره ای از تحولات اجتماعی و سیاسی بود که پس از انقلاب و جنگ، با گذار به اصلاحات همراه شد. این پژوهش با بهره گیری از نظریه ی ساختارگرایی تکوینی لوسین گلدمن به بررسی رمان «نیمه غایب» می پردازد تا نشان دهد چگونه ساختارهای اقتدارستیز این رمان، رابطه ای دیالکتیک با جهان بینی طبقه ی متوسط شهری دارد. یافته های پژوهش نشان می دهند که «حسین سناپور» در رمان «نیمه غایب» از طریق تغییر نظرگاه ها و روایت های غیرخطی، نه تنها اقتدارگرایی آشنای راوی در رمان های پیش از  انقلاب را درهم می شکند، بلکه با برجسته سازی شخصیت های زنی چون سیندخت و فرح، گرایش به فردیت و برابری جنسیتی را پررنگ می کند. این رمان، به ویژه در نقد اقتدار خانوادگی و اجتماعی، به طور غیرمستقیم خشونت های ریشه دار در سنت فرهنگی را نیز زیر سؤال می برد تا در نهایت نه تنها تحولات اجتماعی دهه ی هفتاد را نمایندگی کند، بلکه بذر مفاهیمی را بکارد که در دهه های بعدی، به ویژه در حوزه ی مطالبات زنان و دموکراسی، شکوفا شدند.