سجاد امیرخانی شهرکی

این مقاله به بررسی آموزه «شعور به ذات»، یا «خودآگاهی»، در فلسفه ابن سینا می پردازد و نشان می دهد که این آگاهی، به دلیل عدم وساطت صورت و قوای شناختی، از سنخ شناخت حصولی و مفهوم مند نیست. در نتیجه، «شعور به ذات» از انواع مختلف خودشناسی که مبتنی بر شناخت حصولی هستند، متمایز می شود. این آگاهی، از نظر ابن سینا سه ویژگیِ بالفعل بودن، دائمی بودن و بی واسطه بودن را داراست. ابن سینا «شعور به ذات» را شرط هرگونه شناخت و آگاهی دیگر می داند، چراکه در هر حکمی، حتی احکام با موضوع «من»، شخص به طور پیشینی آگاه است که این اوست که آن حکم را صادر می کند. به دلیل همین ویژگی ها، خودآگاهی برای ابن سینا امری بدیهی، پیشینی و مستقل از هر نوع آگاهی دیگر است؛ به گونه ای که هرچند شرط هرگونه شناخت و آگاهی محسوب می شود، اما خود مبتنی بر هیچ آگاهی پیشینیِ دیگری نیست. بنابراین، «شعور به ذات» نزد ابن سینا را می توان نوعی آگاهیِ غیرمفهوم مندِ پیشینی دانست که شرط نامشروط هر آگاهی دیگر است. این تلقی از خودآگاهی، این همان با هیچ یک از تلقی های رایج از خودآگاهی در فلسفه تحلیلی نیست.