فرزام بابایی سمیرمی

یکی از چالش های عمده زیست محیطی امروز، گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی است که به رغم توصیه های کارشناسی و تلاش های بین المللی، روزبه روز بر پیچیدگی راه حل های آن افزوده می شود. در ایران، اثربخشی روزنامه نگاری محیط زیست مورد غفلت قرارگرفته است، به ویژه در خصوص نحوه شکل دهی به نگرش های جامعه نسبت به مسائل حیاتی محیط زیستی. این پژوهش با هدف شناسایی شاخص های سنجش اثربخشی روزنامه نگاری محیط زیست ایران در ترویج سبک زندگی پایدار میان مخاطبان انجام شد تا نقش این حوزه را در افزایش آگاهی و دغدغه اجتماعی نسبت به محیط زیست تقویت کند. به این منظور با استفاده از روش نظریه داده بنیاد که یک رویکرد نظام مند برای پژوهش های کیفی اکتشافی است، شاخص های کلیدی اثربخشی در روزنامه نگاری محیط زیست ایران شناسایی شد. این شاخص ها در دودسته اصلی عوامل محیطی (خارجی) و عوامل عملکردی دسته بندی شدند که هرکدام به چهار زیرمجموعه تقسیم می شوند: شاخص های علّی، زمینه ای، مداخله ای و راهبردی. برای اعتبارسنجی یافته ها، نتایج با مصاحبه شوندگان و متخصصان این حوزه به اشتراک گذاشته شد و نظرات آن ها در تحلیل نهایی اعمال گردید. نتایج نشان داد که شاخص های عملکردی مرتبط با روزنامه نگاران و مدیران رسانه های محیط زیستی در حال حاضر ضعیف هستند و این امر لزوم توجه بیشتر به این حوزه ها را برای افزایش تأثیر روزنامه نگاری محیط زیست در ایران آشکار می سازد. این مطالعه بر اهمیت بهبود تلاش های رسانه ای برای نمایش مؤثر زندگی پایدار و حفاظت از محیط زیست از طریق جبران این کمبودها تأکید می کند.

تاب آوری شهرها در مدیریت شهری، اهمیت زیادی دارد، زیرا بر زیست و بقای یک شهر تأثیر می گذارد. با افزایش ظرفیت و توان سکونتگاه های شهری و ضریب تاب آوری آن ها است که مدیریت باکیفیت شهرها برای نسل های آینده امکان پذیر می شود. این پژوهش با هدف طراحی الگوی تاب آوری برپایه رویکرد ارزش آفرینی در مدیریت شهری انجام شده است. مقاله حاضر به لحاظ هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، از نوع کیفی است. جامعه آماری پژوهش، دربردارنده خبرگان دانشگاهی و مدیران شهرداری در حوزه مدیریت شهری تهران است که پس از 11 مصاحبه، اطلاعات به کفایت داده رسید. برای انتخاب نمونه در مرحله کیفی از روش گلوله برفی استفاده شد و روایی محتوای پرسش های مصاحبه توسط 4نفر از هئیت علمی دانشگاه تأیید شد. نتایج به دست آمده نشان می دهد که چهار عامل اقتصادی، اجتماعی، نهادی، کالبدی فضایی در این عرصه نقش چشمگیری دارند. پیشنهاد می شود، ابعاد شکل دهنده الگو، به عنوان عامل تعدیل کننده در سازمان ها بررسی شده، و اثر تغییرات محیط کالبدی فضایی بر الگوی مدیریت تاب آوری در سازمان های دیگر سنجیده، و با یافته های پژوهش حاضر مقایسه شود.