سارینا ایمانی

شیوع در حال رشد کرونا ویروس- 2019 سلامت عمومی جهان را به چالش کشیده و منجر به ترس بیمارگونه ای از مبتلا شدن به آن در افراد مختلف شده است. هدف از انجام این پژوهش ارزیابی ویژگی های روان سنجی مقیاس کوتاه ترس از ابتلا به بیماری کرونا ویروس (کووید- 19 ) بود. برای این منظور 200 نفر از سراسر ایران به صورت آنلاین و با روش نمونه گیری در دسترس به مقیاس ترس از ابتلا به بیماری کرونا ویروس ( FDCS )، آینده تاریک ( DFS ) زالسکی، سوبول-کواپینسکا، پرزپیورکا و میسنر ( 2019 ) و فوبیای مرگ ( TS ) ویسی ( 1398 ) پاسخ دادند. برای بررسی روایی این مقیاس از روایی همگرایی و برای بررسی پایایی مقیاس، ضریب آلفای کرونباخ مورداستفاده قرار گرفت. نتایج نشان داد که به طورکلی مشخصه های برازندگی مدل حاکی از برازش مناسب داده های پژوهش با ساختار عاملی مقیاس ترس از ابتلا به بیماری کرونا ویروس بود. روایی همگرایی مقیاس با اضطراب آینده ضریب همبستگی 0/59 و با مقیاس فوبیای مرگ ضریب همبستگی 0/58 و معنادار در سطح 0/01 به دست آمد که بیانگر روایی همگرایی این مقیاس است. همچنین ضریب آلفای کرونباخ 0/81 به دست آمده نیز بیانگر ثبات مقیاس ترس از ابتلا به بیماری کرونا ویروس می باشد. بر مبنای این نتایج، می توان مقیاس کوتاه ترس از ابتلا به بیماری کرونا ویروس را به عنوان یک ابزار اندازه گیری مناسب در پژوهش های مربوط به ترس از بیماری های جدید مانند کرونا ویروس مورداستفاده قرارداد.

پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل ساختاری پیش بینی تجربیات شبه روان پریشی بر اساس ترومای کودکی با نقش میانجی انعطاف پذیری روان شناختی در دانشجویان انجام شده است. روش پژوهش حاضر توصیفی - همبستگی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری کل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز در زمستان سال 1403 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین (2023) و با روش نمونه گیری در دسترس (به شیوه آنلاین) 200 نفر انتخاب شد. با استفاده از مقیاس پرسشنامه ارزیابی عمومی از تجربه های روان پریشی (CAPE-42؛ استفانیز و همکاران، 2002)، فرم کوتاه پرسشنامه ترومای کودکی (CTQ-SF؛ برنشتاین و همکاران، 2003) و سیاهه چندبعدی انعطاف پذیری روانشناختی (MPFI؛ رولفس و همکاران، 2018) داده ها جمع آوری شد. با استفاده از نرم افزار SPSS و AMOS نسخه 29 داده ها تحلیل شد. یافته های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم ترومای کودکی (0/65=β و 0/001>p) و انعطاف پذیری روان شناختی (0/29- =β و 0/003>p) بر روی تجربیات شبه روان پریشی معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که انعطاف پذیری روان شناختی در رابطه بین ترومای کودکی (0/62- =β و 0/001>p) با تجربیات شبه روان پریشی نقش میانجی و معنادار دارد. همچنین مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (RMSEA=0/06, SRMR=0/03, p<0/5) و 64 درصد از واریانس تجربیات شبه روان پریشی تبیین می شود. این مطالعه درک مکانیسم های احتمالی تجربیات روان پریشی دانشجویان را عمیق تر کرد. برای دانشجویانی که از تروماهای کودکی رنج می برند، انعطاف ناپذیری روان شناختی ممکن است یک راهبرد مقابله ای ناسازگارانه باشد که دانشجویان را به سمت تجربیات روان پریشی سوق می دهد.