مجیدرضا مومنی

با تحول ساختاری نظام بین الملل و ظهور قدرت های نوظهور، سیاست خارجی چین در غرب آسیا با پیچیدگی های نوینی مواجه شده است. این پژوهش با رویکرد تحلیلی و در چارچوب نظری سیاست همسایگی، به بررسی تعامل چین با دو محور تأثیرگذار منطقه ای - محور مقاومت به رهبری جمهوری اسلامی ایران و محور نو اخوانی به رهبری ترکیه - می پردازد. یافته ها نشان می دهد که محور مقاومت با تقویت چندجانبه گرایی ضد غربی، توسعه همکاری های امنیتی و افزایش نفوذ چین در جهان اسلام، فرصت هایی راهبردی برای پکن فراهم می سازد؛ هرچند تحریم های بین المللی علیه ایران، موانعی در مسیر همکاری های اقتصادی ایجاد کرده است. در مقابل، محور نو اخوانی با اتصال ژئوپلتیکی به اروپا و اوراسیا، مکملی برای منافع چین محسوب می شود، اما چالش هایی نظیر تقابل با محور مقاومت و حساسیت های ایدئولوژیک، انسجام راهبردی چین را تهدید می کند. نتیجه گیری پژوهش بر ضرورت موازنه سازی دقیق و حفظ بی طرفی فعال در سیاست خارجی چین تأکید دارد. واژگان کلیدی: سیاست همسایگی، چین، ایران، ترکیه