Typology of Ijtihād in the Qummī Maʼthūr (Narrative) Exegesis (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
The Exegesis known as the Qummī exegesis is attributed to Ali ibn Ibrāhīm ibn Hāshim Qummī . This exegesis dates back to the fourth century and is regarded as a narrative commentary among Shiʻa exegesiss. The numerous traditions quoted in this exegesis lead any audience to conclude its narrative nature; however, a thorough and critical examination does not support this judgment. In this exegesis, attention has also been paid to the Quranic exegesis method, along with the interpreter’s use of contemporary knowledge to understand the verses, as well as significant literary resources. This indicates that the Qummī exegesis departs from solely being narrative. The present study aims to briefly present examples of what distinguishes this exegesis from purely narrative commentaries and to demonstrate the various and recurring literary and rhetorical knowledge utilized by the interpreter to provide evidence of Ijtihād within the Qummī exegesis.گونه شناسی اجتهاد در تفسیر مأثور قمی
تفسیر مشهور به تفسیر قمی از علی بن ابراهیم بن هاشم قمی است. این تفسیر متعلق به قرن چهارم و در میان تفاسیر امامیه به عنوان تفسیری روایی به حساب آمده است. نقل روایات پرشمار در این تفسیر، ذهن هر مخاطبی را به روایی بودن سوق می دهد، ولی نگاه محققانه و ژرف نگر این داوری را برنمی تابد؛ زیرا در این تفسیر هم به روش قرآن به قرآن توجه شده و هم مفسر از دانسته های عصری، در فهم آیات بهره برده و هم از اندوخته های ادبی خود بسیار استفاده کرده است و این به معنای آن است که تفسیر قمی از روایی بودن فاصله گرفته است. این پژوهش تلاش می کند به اختصار نمونه هایی از آنچه این تفسیر را از تفاسیر روایی محض متمایز می کند نقل کند و دانسته های مختلف و مکرر ادبی و بلاغی که مفسر از آنها استفاده کرده است را نشان دهد تا دلیلی بر وجود اجتهاد در تفسیر قمی باشد.
تبلیغات
