چالش ها و راهکارهای آموزش زبان عربی در ایران و مالزی: تحلیل تطبیقی مبتنی بر مکتب آمریکایی
آرشیو
چکیده
پیشینه و اهداف : هدف این مطالعه تحلیل چالش ها و راهکارهای یادگیری و تدریس زبان عربی در ایران و مالزی و بررسی مقایسه ای تجربه های هر دو کشور است. این پژوهش به دنبال شناسایی عوامل مؤثر بر مهارت های زبانی، انگیزه یادگیری و نقش محیط و منابع آموزشی است و قصد دارد نقاط قوت و ضعف هر سیستم را روشن کرده و راهکارهای عملی را برای بهبود آموزش ارائه دهد. روش ها : این مطالعه از نوع مروری – تحلیلی است و جامعه مورد مطالعه شامل تمامی مقالات علمی منتشرشده در حوزه آموزش زبان عربی در ایران و مالزی در سال های اخیر (۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵) است. معیار انتخاب منابع، مرتبط بودن مقاله با محورهای پژوهش شامل ویژگی های ساختاری و زبانی، انگیزه و توانمندی انسانی، و شرایط محیطی و منابع آموزشی بوده است. یافته ها به صورت کیفی تحلیل و در سه محور اصلی دسته بندی شده اند و سپس با استفاده از روش تطبیقی، شباهت ها و تفاوت های سیستم های آموزشی دو کشور بررسی شده است. یافته ها : نتایج نشان داد که یادگیری عربی در مالزی به دلیل پیچیدگی های زبانی و فرهنگی با فشار شناختی همراه است و در ایران تمرکز بر قواعد و روش های سنتی مانع تسلط کاربردی می شود. هر دو کشور با محدودیت منابع و فرصت های عملی مواجه اند امّا فعالیت های جانبی و منابع چندرسانه ای می توانند یادگیری کاربردی را بهبود بخشند. نتیجه گیری : موفقیت در یادگیری زبان عربی نیازمند توجه هم زمان به ساختارهای زبانی، تقویت انگیزه و توانمندی معلمان و فراهم سازی محیط و منابع مناسب است. ایران می تواند از تجربه مالزی در ایجاد محیط های عملی و بهره گیری از منابع چندرسانه ای استفاده کند و مالزی نیز از پشتوانه علمی ایران بهره مند شود. این تبادل تجربه مسیر ارتقای آموزش عربی را در هر دو کشور هموار می سازد.Challenges and Solutions in Arabic Language Education in Iran and Malaysia: A Comparative Analysis Based on the American Approach
Background and Purpose: This study examines the key issues and strategies in teaching and learning Arabic in Iran and Malaysia, offering a comparative perspective on both systems. It explores how linguistic factors, learner motivation, and the educational environment shape Arabic language proficiency, aiming to identify strengths, weaknesses, and practical pathways for improvement. Methods: Adopting a review-based analytical approach, this study synthesizes research published between 2020 and 2025 on Arabic language education in Iran and Malaysia. Sources were selected based on their relevance to three main dimensions: linguistic and structural characteristics, motivational and human competencies, and environmental and resource-related factors. The data were qualitatively analyzed and compared across both national contexts to highlight shared trends and distinctive practices. Findings: The analysis revealed that in Malaysia, Arabic learning often entails cognitive strain due to linguistic and cultural complexities, while in Iran, traditional grammar-based instruction limits learners’ communicative abilities. Both systems face shortages in practical opportunities and learning materials; however, integrating extracurricular activities and multimedia tools can effectively enhance applied learning experiences. Conclusion: Achieving success in Arabic language education depends on an integrated focus on language structures, learner motivation, teacher preparation, and supportive learning environments. Iran may benefit from Malaysia’s emphasis on practice-based and multimedia learning, while Malaysia can leverage Iran’s academic expertise in linguistic studies. Collaboration and mutual learning between the two systems could significantly advance Arabic language education in both contexts.
تبلیغات
