مطالعه تطبیقی نظام های کشاورزی ایران و ژاپن
آرشیو
چکیده
نظام های کشاورزی دو کشور ایران و ژاپن، با توجه به ویژگی های جغرافیایی، فرهنگی و اقتصادی متفاوت، از جنبه های فراوان قابل مقایسه و بررسی است. ایران، با تنوع اقلیمی و منابع طبیعی غنی، به عنوان یک کشور کشاورزی با سابقه تاریخی طولانی شناخته می شود، در حالی که ژاپن، با مساحت کوچک تر و محدودیت های منابع طبیعی، با بهره گیری از فناوری های پیشرفته و نظام های نوین کشاورزی توانسته است بهره وری بالایی را در این بخش به دست آورد. با این رویکرد، در مطالعه حاضر، به بررسی روش ها، چالش ها و دستاوردهای هر دو کشور در زمینه کشاورزی پرداخته و با شناسایی نقاط قوت و ضعف هر کدام، راهکارهایی برای بهبود فرآیندها و نظام های کشاورزی ایران ارائه شد؛ همچنین، از روش تحقیق تطبیقی برای مقایسه برخی از ابعاد دو نظام استفاده شد. منابع مورد استفاده عمدتاً مربوط به سازمان فائو و سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) بود. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که با توجه به تفاوت شرایط دو کشور، سیاست های کشاورزی در آنها سمت و سویی متفاوت دارد. در ایران، رویکردی مبتنی بر یارانه برای مصرف کننده اتخاذ شده که هدف آن تثبیت قیمت ها و تضمین امنیت غذایی است. در مقابل، ژاپن بر سیاست گذاری مبتنی بر شواهد و پایداری تأکید دارد که تعهد به پایداری، حفاظت از محیط زیست و نوآوری های فناوری در بخش کشاورزی را نشان می دهد. ژاپن تلاش کرده است تا محدودیت های شدید بخش کشاورزی را با افزایش بهره وری جبران نماید و سیاست های آن عموماً با مشارکت کشاورزان و روستاییان طراحی می شود. تأکید بیشتر کشور ژاپن بر جلوگیری و کاهش ضایعات مواد غذایی موجب شده است تا وابستگی قطعی این کشور به منابع بیرونی غذا کمتر شود. یکی از مهم ترین پیشنهادهای سیاستی مقاله پیش رو، تنظیم سازوکارهای رسمی برای ایجاد فرصت مشارکت واقعی کشاورزان در برنامه ریزی و سیاست گذاری بخش کشاورزی است. همچنین جلب مشارکت گسترده مردم در شهرها و روستاها برای کاهش ضایعات و تلفات با ترویج آموزه های فرهنگی و تاریخی می تواند از اهمیت زیادی برخوردار باشد..Comparative study of the agricultural systems in Iran and Japan
Introduction: Food security is of great importance in both countries, Iran and Japan. Agricultural systems in both countries are examples of the complex interaction between cultural heritage and modern needs. Both Japan and Iran have rich agricultural histories that are deeply connected to their unique cultural and environmental contexts. Therefore, these two countries were studied comparatively in this paper. Materials and Methods: The case-oriented comparative method was used in this research. Comparative studies are a very important method in social science studies for the purpose of comparison between countries. In this study, important information on the agricultural sector of the two countries was considered. Among different dimensions of the agricultural sector, some indicators including the general characterizatrion of the agricultural sector in two countries, major agricultural products, agricultural product performance, gross value of agricultural production, greenhouse gas emissions and energy consumption, nitrate fertilizer consumption, agricultural governance system, and finally their governance systems were studied and compared. Results and discussion: Given the different circumstances of the two countries, the agricultural policies of Iran and Japan have different directions. Iran has adopted a subsidy-based approach that aims to stabilize prices and ensure food security. In contrast, Japan emphasizes evidence-based and sustainable policymaking that demonstrates a commitment to sustainability, environmental protection, and technological innovation. Japan has attempted to compensate for severe constraints in the agricultural sector by increasing productivity, and its policies are generally designed with the participation of farmers and villagers. Japan’s emphasis on waste managemenr and reduction of food loss has led to the reduced dependence on external food sources. Conclusion and suggestions: The agricultural sector in Iran has many natural advantages over Japanese agriculture. Both Japan and Iran are embracing technological advances to improve their agricultural sectors, but they are doing so in different contexts, influenced by their unique challenges and goals. The integration of technologies allows for more efficient usage of resources and better crop management, and responds to issues related to labor shortages and urbanization. In contrast, Iran’s agricultural strategy focuses on adopting sustainable practices and improving traditional farming methods to address its unique challenges, such as water scarcity and market volatility. A focus on sustainability is crucial in a country where access to water has always been a serious challenge. In addition, investments in advanced technologies, such as precision agriculture, are gradually being integrated into Iranian farming practices. However, the country still faces obstacles such as limited access to modern infrastructure.
تبلیغات
