بررسی نوآوری در مقاله های علمی پژوهشی مرتبط با شاهنامه؛ مطالعه موردی: سال های 1386- 1390 (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
روند شاهنامه پژوهی از آغاز، یعنی سال 1294، تا پایان سال 1385 در چند مقاله آسیب شناسی شده است. این پژوهش ها عواملی مانند گسترش کمّی مقاله ها، دلایل فراز و فرود شاهنامه پژوهی و نقاط ضعف موضوعی، محتوایی و ساختاری مقالات را بررسی کرده اند. مطالعات یادشده، به میزان نوآوری پژوهش ها در روش تحقیق، فرضیه ها و نتایج تازه که از مهم ترین ارکان مقاله علمی است کمتر توجه کرده اند. در پژوهش حاضر، به دو شاخص اساسی مقالات علمی پژوهشی منتشرشده در فاصله سال های 1386-1390 با موضوع شاهنامه و فردوسی پرداخته شده و نوآوری در دو رکن اصلی این مقالات، یعنی مسئله و روش تحقیق، بررسی شده است. به این منظور، 210 مقاله علمی پژوهشی منتشرشده در پنج سال پایانی دهه هشتاد، براساس معیارهای علمی در نُه دسته موضوعی طبقه بندی و سپس براساس شاخص هایی، میزان نوآوری و جریان سازی آنها بررسی شده است. ازنظر کمّی، دسته موضوعی «مطالعات متنی شاهنامه»، «مقایسه تطبیقی شاهنامه با دیگر آثار» و «بررسی شخصیت های شاهنامه» نسبت به دیگر موضوعات بسامد بالاتری دارند. نتایج نشان می دهد که در مقایسه با دوره های قبل، ازنظر کیفی، نقص های موضوعی و روش شناختی در مقاله های این دوره زمانی کاهش یافته و دیدگاه های تازه و نگرش های جدیدی در شاهنامه پژوهی پدیدار شده است. در دسته موضوعی «مطالعات متنی شاهنامه»، به دلایل مختلفی نظیر انتشار متن منقح شاهنامه، تمرکز بیشتر بر نظریات ادبی و مطالعات تطبیقی و بینامتنی، مقالاتی منتشر شده که گاه جریان ساز شده اند.An Investigation of Innovation in Scholarly Articles on the Shahnameh: A Case Study of 2007-2011
The trajectory of the Shahnameh studies from its inception in 1915 until the end of 2006 has been critically evaluated in several articles. These studies have examined factors such as the quantitative growth of articles, the reasons behind the fluctuations in the Shahnameh scholarship, and the thematic, content-related, and structural weaknesses of the articles. However, these earlier analyses have paid less attention to the degree of innovation in research methods, hypotheses, and novel findings, which are among the most crucial components of a scholarly article. This study addresses two fundamental indicators of scholarly research articles on the Shahnameh and Ferdowsi published between 2007 and 2011, examining innovation in two of their main sections: the research problem and the research method. For this purpose, 210 scholarly research articles published in the last five years of the 1380s (in the Iranian calendar) were categorized into nine thematic groups based on academic criteria. Subsequently, the level of innovation and trend-setting impact of these articles was assessed based on specific indicators. Quantitatively, the thematic categories of "Textual Studies of the Shahnameh," "Comparative Analyses of the Shahnameh with Other Works," and "Analyses of Characters in the Shahnameh" have higher frequencies than other topics. The results indicate that, compared to previous periods, qualitatively, thematic and methodological shortcomings have diminished in the articles of this era, and fresh perspectives and new approaches have emerged in the Shahnameh studies. In the thematic category of "Textual Studies of the Shahnameh," due to various factors such as the publication of a critically edited version of the Shahnameh, a greater focus on literary theories, and comparative and intertextual studies, some articles have been published that have, at times, been trend-setting.
تبلیغات
