بررسی همگرایی و واگرایی در نظریات روابط بین الملل
آرشیو
چکیده
در عرصه پیچیده روابط بین الملل، پدیده همگرایی و واگرایی به عنوان دو نیروی متضاد، نقش تعیین کننده ای در شکل دهی تعاملات میان دولت ها و سایر بازیگران ایفا می کنند. همگرایی، به تمایل و گرایش بازیگران به سوی همکاری، اتحاد و ایجاد ساختارهای مشترک اشاره دارد، در حالی که واگرایی، نمایانگر تمایل به جدایی، تفرقه و اتخاذ سیاست های مستقل است. درک عوامل مؤثر بر این دو پدیده و چگونگی تأثیر آنها بر روابط بین الملل، از اهمیت بسزایی برخوردار است. در این مقاله، تلاش شده است تا با تأکید بر پنج نگرش عمده در نظریات روابط بین الملل و مطالعات منطقه ای، به تبیین مقوله همگرایی و واگرایی در روابط بین الملل پرداخته شود. این پنج نگرش عبارتند از: رئالیسم، لیبرالیسم، سازه انگاری، کارکردگرایی و نوکارکردگرایی. هر یک از این نظریه ها، با مبانی نظری و رویکردهای خاص خود، به بررسی پدیده همگرایی و واگرایی از زوایای مختلف می پردازند و عوامل مؤثر بر آنها را به شیوه های متفاوتی تحلیل می کنند. در این راستا، ابتدا به تشریح مبانی نظری هر یک از این پنج رویکرد پرداخته می شود و سپس نگرش آنها در باب همگرایی و واگرایی در روابط بین الملل و عناصر و متغیرهایی که به عنوان عوامل مؤثر در همگرایی و واگرایی از دید این نظریات مطرح می شوند، مورد بررسی قرار می گیرد. هدف از این مقاله، ارائه تصویری جامع و چندبعدی از پدیده همگرایی و واگرایی در روابط بین الملل از دیدگاه نظریه های مختلف است تا بتوان از این طریق، درک بهتری از عوامل مؤثر بر این پدیده و چگونگی تأثیر آنها بر روابط بین الملل به دست آورد.Examining convergence and divergence in international relations theories
In the complex arena of international relations, the phenomena of convergence and divergence, as two opposing forces, play a decisive role in shaping interactions between states and other actors. Convergence refers to the tendency of actors to cooperate, unite, and create common structures, while divergence represents the tendency to separate, divide, and adopt independent policies. Understanding the factors affecting these two phenomena and how they affect international relations is of great importance. In this article, an attempt has been made to explain the concept of convergence and divergence in international relations by emphasizing five major perspectives in international relations theories and regional studies. These five perspectives are: realism, liberalism, structuralism, functionalism, and neo-functionalism. Each of these theories, with its own theoretical foundations and approaches, examines the phenomenon of convergence and divergence from different angles and analyzes the factors affecting them in different ways. In this regard, the theoretical foundations of each of these five approaches will first be described, and then their views on convergence and divergence in international relations and the elements and variables that are considered as effective factors in convergence and divergence from the perspective of these theories will be examined. The aim of this article is to present a comprehensive and multidimensional picture of the phenomenon of convergence and divergence in international relations from the perspective of different theories, in order to gain a better understanding of the factors affecting this phenomenon and how they affect international relations.
تبلیغات
