یوتوپیا واژه ای است یونانی در دو معنای لامکان ، هیچ کجا و نیز کنایه ای طنزآمیز از مکان خوب و خوبستان . یوتوپیا و سینما عرصه ای بکر و نا آزموده است . بویژه در مباحث فلسفی هنری ایران که گشایش اندیشه ی یوتوپیا و بررسی مفاهیم و سیر تاریخی آن ، اگر نه بی رهرو اما ،مهجور مانده است . در چنین زمینه ای ، طرح چگونگی نسبت یوتوپیا و سینما مملو از دامچاله ها و تنگناها است . جستار حاضر ، تلاشی است در گشایش بحث .
هر متن ، در ساختن جهان ویژه اش ، از برخی نظام های نشانه شناسانه یاری می گیرد . متن سینمایی بر نظام های نشانه شناسانه ای متفاوتی استوار است . سینمای گویا بر ساخته ی شش نظام نشانه ای استوار است :1- نظام نشانه های تصویری 2- نظام نشانه های حرکتی 3- نظام نشانه های زبان شناسه ی گفتاری 4- نظام نشانه های زبان شناسه ی نوشتاری 5- نظام نشانه ی آوایی - غیر زبان شناسانه 6- نظام نشانه های موسیقایی 5 . جز نظام نشانه های آوایی و گفتاری در مابقی با سینمای خاموش سهیم است ...