هانیه امیری

گردشگری شهری در هسته های تاریخی شهرها می تواند پیامدهای متنوعی بر کیفیت زندگی ساکنان محلی ایجاد کند که عمدتاً در سطح ادراک و رضایت ساکنان نمود می یابند. با وجود تمرکز بالای فعالیت های گردشگری در منطقه ۱۲ تهران، ارزیابی نظام مند اثرات ادراکی گردشگری بر ابعاد مختلف کیفیت زندگی محدود است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل چندبعدی اثرات ادراکی گردشگری شهری بر کیفیت زندگی ساکنان این منطقه انجام شد. مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کاربردی است. داده ها از طریق پرسش نامه و بر اساس دیدگاه ۲۲۷ نفر از ساکنان هفت محله منتخب جمع آوری و با استفاده از آمار توصیفی، آزمون تی تک نمونه ای، تحلیل واریانس یک طرفه و رگرسیون چندمتغیره تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد گردشگری شهری بر ابعاد کالبدی-زیرساختی، اجتماعی، فرهنگی و تفریحی اثرات مثبت متفاوت و بر بعد اقتصادی تأثیر محدود دارد؛ چالش های زیست محیطی همچنان از محدودیت های اصلی محسوب می شوند. این مطالعه تأکید می کند که کیفیت زندگی در مناطق گردشگرپذیر پدیده ای چندبعدی و مبتنی بر ادراک است و ارزیابی اثرات گردشگری باید مستقیماً با دیدگاه ساکنان و محدودیت های داده های ادراکی انجام شود.