علی شیرخدایی

اندیشه امامت از محوری ترین و اساسی ترین باورهای شیعیان است. ترسیم درست این اندیشه و بازتاب آن در منابع برجسته و پرمراجعه مهم به نظر می آید. لغت نامه دهخدا یکی از منابعی است که به خاطر برخورداری از جایگاه شگرف در مراجعات مخاطبان و تأثیر انکارناپذیر در راهبرد علمی پژوهشگران که به دریافت معانی از این کتاب اهتمام دارند، نقشی بسیار پررنگی را ایفا می کند. ازاین رو اطمینان از اعتبار محتوای این کتاب در ارائه مسائل امامت اهمیتی فزاینده دارد. درون مایه لغت نامه علی رغم غنای بی نظیر در بیان مفاهیم واژگان فارسی، در توضیح برخی از کلمه های مرتبط با امامت با کاستی های روشی و محتوایی همراه است. از این رهگذر در این نوشتار با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، بازنگری جدی در معارف شیعیِ نمایه شده در این اثر حجیم صورت گرفته، نقاط قوت و ضعف رصد شده و صحت محتوای آنها در مباحث مختلف مورد اعتبارسنجی قرار گرفته است. بررسی موشکافانه لغت نامه ، کاستی های روشی و محتوایی گوناگونی چون اعتماد بر منابع نامعتبر و غیرشیعی، کم دقتی در طرح مباحث امامتی، عدم طرح مباحث مهم امامتی، طرح مباحث مخالف با باورهای امامیه، استنادهای سست و بی بنیان و چینش های جهت دار به عنوان دستاورد پیش روی خوانندگان قرار می دهد.