عاطفه میر

در طول پنجاه سال گذشته، فعالیت های بشر با سرعت بیشتر و به صورت گسترده تر، بیش از هر دوره دیگری سیمای اکوسیستم ها را تغییر داده است. تغییرات رخ داده نیاز به درک بهتر از فرایندهای سیاست گذاری، برنامه ریزی و مدیریت سرزمین و اثراتشان بر سرمایه های طبیعی و چگو نگی سازگار شدن نسبت به تغییرات را آشکار می کند . در روش های سنتی مدیریت اکوسیستم، محیط به عنوان یک مدل استاتیک در نظر گرفته می شود که این امر سبب می گردد تغییرات تدریجی دی ده نشود، در نتیجه اکوسیستم آسیب پذیرتر گردد؛ لذا برنامه ریزی و مدیریت پایدار محیط زیست، بر اساس نگرش مبتنی بر تغییر نگاه استاتیک به دینامیک و لحاظ فرایندها و روندها در بررسی تغییرات ساختار و عملکرد اکوسیستم، مورد نیاز است. جهت نیل به این هدف، پژوهش حاضر از ویژگی ارزیابی تاب آوری سیستم های اجتماعی-اکولوژیک در بستر ارزیابی راهبردی محیط زیست به عنوان تغییر الگو از مدیریت متمرکز اکوسیستم ها شامل فرماندهی و کنترل به تمرکز بر مدیریت تغییرات مستمر بهره برده تا از این طریق بتوان برچالش های موجود در رابطه با فرض ثبات و پایداری سیستم ها از جمله مسئله عدم قطعیت، عدم در نظرگرفتن تأثیرات اجتماعی و بوم شناختی در مقیاس های چندگانه و نادیده گرفتن تغییرات مستمر در مراحل ابتدایی فرایند تصمیم گیری و برنامه ریزی فائق آمد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که اتخاذ رویکرد جدید در برنامه ریزی محیط زیست، قادر است با استعلاء کیفیت و ضریب اطمینان تصمیم گیری ها و برنامه ریزی های توسعه، از آسیب پذیری اکوسیستم و تغییر عملکرد آن در آینده جلوگیری کرده و مدیریت پایدار سرزمین را فراهم نماید. به علاوه جهت غنی ترشدن چارچوب بسط داده شده، پیشنهاد می شو د این چارچوب برای انواع تصمیمات توسعه، مورد آزمون و سنجش قرارگیرد.