داوود قبادی

این پژوهش با هدف طراحی یک مدل مفهومی برای بهبود ظرفیت نوآوری در شرکت های پیمانکاری (EPC) بر اساس روش استراوس و کوبین (1989) انجام شده است. این مطالعه با استفاده از روش کیفی و نظریه داده بنیاد انجام گردید. در فرآیند انجام پژوهش، با استفاده از نمونه گیری هدفمند و مصاحبه های نیمه ساختاریافته، اشباع نظری پس از هفدهمین مصاحبه به دست آمد. جامعه آماری این پژوهش شامل مدیران فعال در حوزه نوآوری شرکت های پیمانکار (EPC) بود. در این پژوهش، برای تضمین کیفیت نتایج از سه معیار "مقبولیت"، "قابلیت تأیید" و "اعتمادپذیری" استفاده شد. سپس نتایج حاصل به متخصصان پژوهش ارائه و تأیید آن ها دریافت شد. یافته های تحقیق نشان می دهد که ظرفیت نوآوری را می توان به شش دسته تقسیم کرد: نوآوری تدریجی، نوآوری بنیادین، نوآوری بازار، نوآوری افزایشی، نوآوری فناورانه، و نوآوری تجاری. اگر هر یک از این قابلیت ها به عنوان یک فرصت در نظر گرفته شود، قطعاً با برنامه ریزی و اجرای راهکارهای مناسب، می توان شرایط لازم برای ارتقای ظرفیت نوآوری را فراهم کرد.