سمیه ذاکری ندوشن

هدف: پژوهش حاضر به بررسی مفهوم آزادی و رخداد در اندیشه مارتین هایدگر، فیلسوف برجسته آلمانی، می پردازد. هایدگر با ارائه تحلیلی نوین از مفاهیم وجودی، آزادی را نه به عنوان یک ویژگی انسانی، بلکه به مثابه شرط امکان ظهور هستی و حقیقت در نظر می گیرد. در این مقاله، با تمرکز بر آثار متأخر هایدگر به ویژه «رخداد»، نشان داده می شود که چگونه آزادی به عنوان امری مرتبط با رخداد، زمینه ساز تجلی حقیقت و گشودگی به سوی هستی است. رخداد به عنوان رویدادی بنیادین، امکان مواجهه اصیل انسان با هستی را فراهم می کند و آزادی در این چارچوب، به معنای مشارکت در این گشودگی و پذیرش مسئولیت در قبال آن است. روش کار: این پژوهش با روش تحلیلی-تفسیری و با استناد به متون اصلی هایدگر، تلاش می کند تا ارتباط میان آزادی و رخداد را به عنوان دو مفهوم کلیدی در فلسفه او تبیین کند. یافته ها: یافته های این مقاله نشان می دهد که آزادی در اندیشه هایدگر، نه تنها به معنای رهایی از قیود بیرونی، بلکه به عنوان امری وجودی و مرتبط با حقیقت هستی، فهمیده می شود. در اندیشه هایدگر، رخداد لحظه ای است که امکان آزادی تحقق می یابد. رخداد، شکستن پوسته ی عادت ها و روبرو شدن با حقیقت هستی است که به انسان امکان می دهد تا به آزادی دست یابد. نتیجه گیری: نتیجه گیری کلی پژوهش نشان داد که هایدگر آزادی را نه به عنوان انتخاب آزادانه فرد، بلکه به عنوان امکان گشودگی بر هستی تفسیر می کند. همچنین، رخداد در اندیشه هایدگر لحظه ای است که امکان آزادی تحقق می یابد. زبان نیز نقش محوری در شکل گیری آزادی و تجربه رخداد دارد.