مهدی حافظی

در این مقاله به شرح و بررسی آرای ساول کریپکی درباره مسئله نام های تهی پرداخته شده و از این جهت بیشتر تمرکز ما بر کتابِ ارجاع و وجود ایشان بوده است. در بخش اولِ مفصل ترِ مقاله، به تشریحِ همراه با جزئیاتِ دیدگاه کریپکی پرداختیم. او ابتدا مسائل نام های تهی مطرح کرده است و سپس به بیان و نقد پاسخ های موجود در زمانه خودش می پردازد. در گام بعدی با تمایز میان دو ساحتِ زبان تلاش می کند برای هر ساحتْ راه حلی در جهت معقولیت کاربرد نام های تهی ارائه کند. در ساحت توسعه یافته زبان، برای کاربردهای به اصطلاح درون-داستانی از عملگرِ جمله ای «در داستان» استفاده می کند و برای کاربردهای به اصطلاح برون-داستانی، نخستْ نوعی وجودشناسی برای هویت های خیالی معرفی می کند و سپس قائل به ارجاع این نام ها به آن هویت های انتزاعیِ موجود می شود. در ساحت توسعه نیافته، در مرحله معرفی این نام ها به زبانِ طبیعی، از نظریه ای تحت عنوان نظریه وانمودی زبان سخن می گوید و در آخرین گام و در مواجه با مسئله ارزشِ گزاره های واجد نام های تهی با پیشنهاد توسعه کاربردِ لفظ «کذب» مواجه می شویم. در بخش دوم مقاله به بررسی نظرات کریپکی و برخی بازخوردهایی پرداختیم که در مباحث فلسفی داشته است.