کبری محمدی قنات غستانی

استحسان، یکی از منابع اختصاصی تشریع نزد برخی از مذاهب اهل سنت مانند، حنفیه و مالکیه است. برخی دیگر مانند، شافعیه به شدت با آن مخالفت کرده و آن را نوعی لذت جویی و یا شریعت سازی دانسته اند. امامیه نیز با آن مخالفت نموده و آن را مردود دانسته اند. مخالفت امامیه، این انگاره را به وجود آورده که مذهب امامیه در مقابل مجموع اهل سنت قرار گرفته است و با آنان در این مسئله تباین کلی دارد. یافته های پژوهش حاضر با بررسی این انگاره عبارت اند از: الف) مجموع اهل سنت درباره حجیت استحسان وحدت نظر ندارند. ب) موافقان استحسان معانی مختلفی از آن ارائه داده اند که عبارت اند از: 1. خوشایندی شخصی ۲. دلیل غیر قابل ذکر ۳. تشخیص مقادیر و موضوعات ۴. عدول از قیاس به سبب وجود دلیل ۵. تخصیص قیاس به سبب مخصّص. ج) امامیه معنای سوم و پنجم را پذیرفته و با عناوین دیگری از آن یاد کرده اند، کما اینکه معنای اول و دوم را مردود دانسته و نسبت به معنای چهارم قائل به تفصیل شده اند. اگر سبب عدول، نص، اجماع، ضرورت، عرف یا مصلحت باشد آن را پذیرفته و با اصطلاحات دیگر از آن نام برده اند و اگر سبب عدول، قیاس خفی باشد، آن را مردود دانسته اند. د) با رویکرد تقریبی، نقاط مشترک میان امامیه و سایر مذاهب در این مسئله برجسته شده و رویکرد تقابلی به رویکرد تعاملی سوق داده می شود و جمیع فروع فقهی که بر اساس نقاط مشترک استنباط شده، مورد توافق طرفین قرار گرفته و از ابطال آراء یکدیگر اجتناب می گردد.