امکان سنجی شهر هوشمند پیاده مدار در شهر ارومیه مبتنی بر رویکر پیوند مردم-فضا (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
بیان مسئله: رشد فزاینده جمعیت شهری و سلطه خودروهای موتوری، کیفیت فضاهای پیاده و تعاملات اجتماعی را به شدت کاهش داده است. بازگشت به رویکرد پیاده مدار، راهکاری برای مقابله با مشکلاتی چون ازدحام، آلودگی و گسست اجتماعی تلقی می شود. پیاده مداری به عنوان شکلی پایدار، کم هزینه و انسانی از جابه جایی، نقشی کلیدی در ارتقای سرزندگی شهری دارد. این رویکرد با تأکید بر طراحی انسان محور و عدالت فضایی، محور بسیاری از سیاست های توسعه پایدار شهری در دهه های اخیر شده است. هدف: این تحقیق در راستای ارتقاء کیفیت زندگی به بررسی امکان سنجی پیاده مداری در ارومیه می پردازد و هدف آن شناسایی شاخص های کلیدی برای ارتقاء تعاملات اجتماعی و ارتباطات میان شهروندان و فضاهای عمومی است. روش: این پژوهش با رویکردی ترکیبی و توصیفی–تحلیلی، انجام شده است. داده ها از سه منبع مکانی، میدانی و ادراکی گردآوری و با استفاده از GIS و مدل چیدمان فضا تحلیل شدند. نمونه گیری خوشه ای در دو منطقه بافت سنتی و مدرن انجام و شاخص های چهارگانه شهر هوشمند پیاده مدار ارزیابی شد. درنهایت، تلفیق تحلیل های فضایی و ادراکی، امکان ارزیابی هم زمان ابعاد کالبدی و انسانی فضاهای شهری را فراهم ساخت. یافته ها: نتایج نشان می دهد که حکمروایی هوشمند و توزیع عادلانه خدمات شهری مهم ترین پیش شرط های شکل گیری فضاهای پیاده مدار پایدار هستند؛ چراکه هوشمندسازی صرف، بدون پشتوانه زیرساختی و عدالت فضایی، قادر به ایجاد فضاهای سرزنده نیست. بافت سنتی با امتیاز 6/55، به دلیل انسجام فضایی و پیوندهای ارگانیک، پتانسیل بیشتری از بافت مدرن (5/82) برای بازآفرینی پیاده مدار دارد، هرچند فاصله ۱۵٪ با وضعیت مطلوب و نابرابری های چشمگیر در دسترسی به فضای سبز بیانگر چالش های جدی است. نتیجه گیری: نتیجه نهایی حاکی از آن است که تحقق الگوی شهر هوشمند پیاده مدار در نهایت بیش از فناوری های پیچیده و پرخرج، نیازمند عزمی راسخ برای بازتوزیع عادلانه فضا و خدمات شهری و همچنین تلفیق هوشمندانه «داده های کلان» با «تجربه های خرد و روزمره شهروندان» است.Feasibility of a Pedestrian-Oriented Smart City in Urmia Based on a People-Space Interconnection Approach
Introduction: The urban fabric, as the living environment of individuals, profoundly influences the quality of life. In the era of smart cities, leveraging modern technologies to enhance urban performance and service delivery to citizens is of paramount importance. However, one of the fundamental challenges of walkability in these cities is the weakness in the connection between people and public spaces. This study investigates the feasibility of walkability in Urmia, aiming to identify key indicators for enhancing social interactions and communications between citizens and public spaces. Urmia, with its rich history and diverse culture, is recognized as an economic and social hub in the northwest of the country. Despite these attributes, the public spaces in this city have lost their appeal due to inadequate design and insufficient maintenance. Pedestrians often face challenges on busy streets that render access difficult and hazardous. Creating safe and attractive walking paths can encourage people to utilize these spaces. In addition to physical challenges, the culture of walkability in Urmia has yet to be fully institutionalized. Many citizens prefer to use personal vehicles, which not only increases traffic congestion but also negatively impacts air quality. Designing a smart city based on the connection between people and space is essential for enhancing social interactions and improving public areas. The use of technologies such as the Internet of Things (IoT) and sensors can transform these spaces into centers of social activity and strengthen the sense of belonging to the city. These areas can serve as venues for cultural and social activities that help attract more citizens. Methodology: The present study examines walkability within the urban fabric of Urmia and is categorized as applied and descriptive-analytical research. The statistical population of this study encompasses both the traditional fabric (District 4) and the modern fabric (District 1) of Urmia, selected through a cluster sampling method. The primary objective of the research is to analyze the status of accessibility, green spaces, vegetation coverage, land use services, and public transportation systems in these areas. To achieve this, the space syntax model was employed to assess the quality of access, alongside ArcMap software for spatial data analysis. This research emphasizes the significance of the relationship between safety indicators and presence in public spaces, collecting data through field questionnaires and direct observations from residents. In the initial phase, service land uses and green spaces, along with their accessibility radius, were examined, followed by further analyses based on the gathered information. Urban furniture, lighting, and waste collection systems were also investigated as key components influencing access quality. Ultimately, this study provides an analysis of deficiencies and challenges in suboptimal areas, offering recommendations for enhancing walkability in the smart city of Urmia. All phases of the research involved field surveys and resident feedback, aiming to improve the quality of life in these regions through better design and management of public spaces. This study can serve as a practical guide for urban decision-makers in creating a safer and more attractive environment for walking. Results: The present study investigates the status of park and green space usage in various regions of Urmia. The evaluations conducted indicate that the coverage of green spaces within the studied areas, particularly within a 2500-meter radius from parks, is generally satisfactory. However, accessibility to neighborhood green spaces in the southwestern part of District 4 faces significant challenges. Furthermore, green spaces in District 4 are predominantly located near highly connected pathways, whereas in District 1, these spaces are situated near pathways with lower connectivity. Subsequently, the status of public trans
تبلیغات
