قدرت «تکیه» هجایی در تمایز معنایی انواع مختلف «ما» در قرآن کریم (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
تکیه، یکی از مؤلفه های زبرزنجیری زبان گفتار است که در تمایز معنایی انواع مختلف (ما) به عنوان جزئی از ساختار جمله، می تواند اثرگذار باشد به گونه ای که از نظر شنیداری به مخاطب کمک می کند تا در فهم درست معانی بهتر عمل کند. ضمن این که رعایت «تکیه» باعث روانی گفتار و فصاحت در ادا می شود. موضوع اصلی این پژوهش قدرت تکیه در سطح هجایی درون واژگانی صرف نظر از این که در چه مرتبه ای از قوت و ضعف قرار دارد، است که ترکیب های هجایی انواع مختلف (ما) در قرآن کریم را مستقل از عناصر دیگر آوایی، به نمایش می گذارد. واژه «ما» به عنوان اسم یا حرف، اغلب دارای هجایی کشیده، یک نواخت و تکیه بر آن، ارزش واجی دارد. تحلیل آوایی (ما) به تنهایی امکان پذیر نبوده بلکه با توجه به هجاهای پیرامونی، شدت و ضعف پیدا می کند که اساساً جانمایی آن بر اساس اقراء قاریان قرآن و قواعد خاصی صورت می گیرد. اهمیت تحلیل تکیه زبانی (ما) زمانی روشن می شود که تمایز معنایی آن در گونه های مختلفی همچون (عمّا)ی موصوله و زائده، و (کما) مصدریه یا موصوله، (أین+ما) شرطیه یا استفهامیه، (إما) شرطیه یا تفصیلیه، (إنّما وأنّما)ی موصوله یا کافه و ترکیبات اسمی یا فعلی (ما) و امثال آن، خود را نشان دهد. پژوهش حاضر با تکیه بر تکیه زبانی و نه رسم الخطی و در سطح تکیه هجایی و نه کلامی، و در بستر آیات قرآن کریم با شیوه توصیفی – تحلیلی و تطبیقی انجام شده است.The Significance of Syllabic Stress in Differentiating the Semantic Variants of "Ma" in the Holy Quran
Syllabic stress is one of the suprasegmental components of spoken language that may impact the semantic differentiation of various forms of "mā" within sentence structures. This influence is evident in its capacity to acoustically aid the listener in achieving a more accurate understanding of the intended meanings. Furthermore, adherence to "stress" enhances speech fluency and articulateness in expression. Consequently, the potency of stress at the syllabic level within lexical items, irrespective of its varying degrees of strength or weakness, constitutes the central subject of this investigation. The research delineates the syllabic configurations of different instances of "mā" in the Holy Quran, analyzed independently of additional phonetic factors. "Ma" functions as either a noun or a particle is often exhibits an elongated form with stress that carries phonetic significance. Analyzing "ma" phonetically cannot occur in isolation; its intensity fluctuates depending on adjacent syllables and is fundamentally shaped by the recitation practices of Quranic readers alongside established rules. The significance of examining the linguistic stress on "ma" becomes apparent when considering its semantic variations across different forms, including (عما) as relative or supplementary, (کما) as nominal or relative, (أین+ما) as conditional or interrogative, (إما) as conditional or detailed, and (إنما وأنما) as relative or inclusive, along with various nominal or verbal constructions involving "ma" and similar expressions. This study adopts a descriptive-analytical and comparative approach that emphasizes linguistic stress over orthographic representation, focusing specifically on syllabic rather than verbal stress within the framework of verses from the Holy Quran.
تبلیغات
