بازخوانی مفهوم واژه «نصاری» در قرآن کریم؛ نگاهی انتقادی به دیدگاه محدود کننده مفهوم نصاری در قرآن (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
واژه «نصاری» در قرآن کریم از جمله مفاهیمی است که در مطالعات تفسیری و زبان شناسی بحث و بررسی شده است. برخی از پژوهشگران معاصر، تلاش کرده اند این واژه را نه به عنوان یک اصطلاح عام برای مسیحیان، بلکه به گروهی خاص از آنان محدود کنند. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و رویکردی انتقادی و با تکیه بر تحلیل آیات و مقایسه این واژه با مفاهیم و آیات مرتبط، دیدگاه مذکور را نقد کرده و شواهد متعددی برای رد آن ارائه نموده است. تحلیل آیات مرتبط با مواضع گوناگون قرآن نسبت به «نصاری»، از جمله آیات سوره های بقره، مائده و توبه نشان می دهد که این واژه به گروهی شناخته شده و اثرگذار در جامعه آن زمان اشاره دارد. در این خصوص، تقابل های دوگانه میان «نصاری» و «یهود» نشان دهنده کاربرد گسترده این واژه در برابر یک گروه بزرگ دینی است. همچنین، آیات مرتبط با ساحت حضرت ابراهیم (ع) و نفی یهودیت و نصرانیت از ایشان، دلالت روشنی بر ماهیت عام این واژه دارد. افزون بر این، آیات مربوط به شرط ایمان و عمل صالح برای رستگاری پیروان ادیان مختلف، مؤید این نکته است که «نصاری» اشاره به عموم مسیحیان دارد و نه یک گروه خاص. ادعاهایی همچون الحاقی بودن این واژه یا عدم امکان حضور در برخی از آیات نیز نه تنها پشتوانه کافی ندارند، بلکه با سبک بیانی و انسجام ساختاری قرآن در تعارض است. در نتیجه، محدود ساختن مفهوم «نصاری» به گروهی خاص، نه تنها با شواهد قرآنی سازگار نیست، بلکه سبب نادیده گرفتن بسیاری از دلالت های تفسیری و تاریخی می شود.Rereading the concept of the word "Naá¹£ÄrÄ" in the Holy Quran; A critical look at the limiting view of the concept of "Naá¹£ÄrÄ" in the Quran
The term Naṣārā in the Qur’an is one of the key concepts that has been examined in exegetical and linguistic studies. Some contemporary scholars have attempted to restrict this term, not as a general designation for Christians, but as referring to a specific subgroup among them. This study, employing a descriptive-analytical method and a critical approach, critiques this perspective by analyzing relevant Qur'anic verses and comparing the term with related concepts and passages. The analysis of verses from Surahs al-Baqarah, al-Mā’idah, and al-Tawbah indicates that Naṣārā refers to a recognizable and influential group in the socio-religious context of the time. The binary oppositions between Naṣārā and Yahūd (Jews) further demonstrate the broad application of the term in contrast to a major religious community. Moreover, verses concerning the status of Prophet Abraham (peace be upon him), in which both Judaism and Christianity are negated as his religious identity, clearly suggest the general nature of the term. Additionally, the verses that condition salvation upon faith and righteous deeds for followers of various religions support the interpretation that Naṣārā refers to Christians at large, rather than a particular sect. Claims such as the term being a later insertion or its alleged inapplicability to certain verses lack sufficient evidence and contradict the Qur’an’s stylistic coherence and structural integrity. Therefore, limiting the meaning of Naṣārā to a specific group is not only inconsistent with Qur’anic evidence but also disregards important exegetical and historical implications.
تبلیغات
