خوانش منظر شهری حاصل از توسعه معاصر در خوزستان با تاکید بر مدل مفهومی مکان و سازمان فضایی (نمونه موردی: بندر امام خمینی(ره)) (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
توسعه شهری معاصر در استان خوزستان در طول یک صد سال گذشته، عمدتاً متاثر از توسعه صنعتی و اقتصادی منطقه صورت گرفته است که این امر امروزه به ایجاد چالش های گسترده ایی برای شهرهای خوزستان مانند حاشیه نشینی، نابرابری اجتماعی، زوال محیط زیست، و فقدان هویت شهری، و به طور کلی تحقق نیافتن کیفیت «مکان» در این شهرها شده است. با در نظر گرفتن این امر، پژوهش حاضر می کوشد از طریق خوانش منظر شهری بندر امام خمینی، تاثیرات حاصل از عدم شکل گیری «مکان» در سازمان فضایی این شهر را مورد مطالعه قرار دهد. سوال اصلی این پژوهش از این قرار است که: عدم تبدیل شدن بندر امام خمینی به یک مکان شهری چگونه در منظر شهری حاصل از سازمان فضایی آن متجلی شده است؟ همچنین پژوهش حاضر بر این فرضیه استوار است که: توسعه صنعت محور، اقتصاد پایه و همچنین بی توجهی به ابعاد مکان، منجر به بازتاب عدم مکان مندی شهر در منظر شهری آن شده است. این پژوهش کیفی با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده و داده ها از طریق مشاهده میدانی، مصاحبه ساختار نیافته با شهروندان و مدیران شهری، و همچنین روش کتابخانه و مطالعه اسنادی جمع آوری شده اند. تحلیل داده ها با استفاده از مدل مفهومی مکان و نظریه سازمان فضایی صورت گرفته است. یافته های این پژوهش نشان داد که اجزای تشکیل دهنده سازمان فضایی شهر به دلیل تسلط فعالیت های صنعتی و شبکه های ترانزیتی فاقد پیوندی معنادار با بستر طبیعی محیط اند و به شکلی بی هویت، گسسته، نا متوازن و بی توجه به مقیاس انسانی شکل گرفته اند و عمدتا بر مبنای ملزومات توسعه صنعتی طراحی شده اند؛ به همین دلیل فاقد جنبه های معنادار ارزشمند برای شهروندان اند.Reading Urban Landscape Resulting from Contemporary Development in Khuzestan with Employing the Conceptual Model of Place and Spatial Organization. Case study: Imam Khomeini Port-city
Contemporary urban development in Khuzestan Province over the past hundred years has been mainly influenced by the industrial and economic development of the region, which has created widespread challenges for Khuzestan cities today, such as marginalization, social inequality, environmental degradation, and lack of urban identity, and generally the failure to realize the quality of "place" in these cities. Considering this, the present study attempts to study the effects of the lack of "place" formation in the spatial organization of this city through reading the urban landscape of Bandar Imam Khomeini. The main question of this study is: How has the failure of Bandar Imam Khomeini to become an urban place been manifested in the urban landscape resulting from its spatial organization? The present study is also based on the hypothesis that: Industry-oriented development, basic economy, and also disregard for the dimensions of place have led to the reflection of the city's lack of place in its urban landscape. This qualitative research was conducted using a descriptive-analytical method and data were collected through field observation, unstructured interviews with citizens and urban managers, as well as library and document study. Data analysis was conducted using the conceptual model of place and spatial organization theory. The findings of this research showed that the components of the city's spatial organization, due to the dominance of industrial activities and transit networks, lack a meaningful connection with the natural environment and have been formed in an identityless, disjointed, unbalanced and disregarding human scale form and have been designed mainly based on the requirements of industrial development; for this reason, they lack meaningful and valuable aspects for citizens.
تبلیغات
