بررسی تحلیلی مقررات بین المللی حمایت از ارقام و گونه های گیاهی در کشورهای آسیایی و رویکردهای اتخاذ شده توسط این کشورها
آرشیو
چکیده
با افزایش جمعیت کره زمین، بشر به دنبال افزایش تولید مواد غذایی از طرق مختلف است. مهم ترین منبع غذایی بشری مربوط به بخش کشاورزی است. تغییرات آب وهوایی و ژئوپلیتیکی، دسترسی برخی از کشورها را به این منابع سرشار محدود نموده؛ لذا دولت ها و سازمان ها و اشخاص ذی نفع بیش ازپیش بر حفظ منابع کشاورزی حساس شده اند. این امر سبب گردیده تا قوانینی در جهت حمایت از ارقام و گونه های گیاهی در سطح بین المللی پدیدار شود که هدف اصلی آن حفظ ارزش های مربوط به منابع و ذخایر گیاهی است. حال آنکه از طرفی این قوانین، منجر به نادیده گرفته شدن حقوق کشاورزان و جوامع محلی شده است و نمود این مسئله در کشورهای درحال توسعه که کشاورزی آن بر دوش جوامع محلی است بیش از سایر کشورهاست. از طرف دیگر بستر مناسبی برای حمایت از نوآوری های عرصه کشاورزی را فراهم می آورد. هدف این پژوهش آن است که ضمن بررسی قوانین و مقررات حمایتی از ارقام گیاهی، بدانیم رویکرد کشورهای قاره آسیا که عمدتاً در حال توسعه هستند و کشاورزی در آن ها از مهم ترین بخش های اقتصادی است، نسبت به قوانین بین المللی چیست؟ در پاسخ با استفاده از منابع کتابخانه ای و روش تحلیلی توصیفی دریافتیم که اساساً رویکرد اسناد بین المللی که تحت تأثیر وضعیت کشورهای توسعه یافته تنظیم شده است، قابلیت اجرا در کشورهای درحال توسعه را ندارد و در کشورهای درحال توسعه نمی تواند میان حمایت از کشاورزان محلی از یک سو و از سوی دیگر حمایت و ترغیب فعالیت های نوآورانه در حوزه کشاورزی سازشی ایجاد کنند.Analytical Study of International Regulations for the Protection of Plant Varieties and Species in Asian Countries and the Approaches Adopted by these Countries
With the increase in the population of the Earth, humanity is seeking to increase food production in various ways. The most important source of human food is related to the agricultural sector. Climate and geopolitical changes have limited the access of some countries to these abundant resources; therefore, governments, organizations and interested individuals have become more sensitive than ever to the preservation of agricultural resources. This has led to the emergence of laws to protect plant varieties and species at the international level, the main goal of which is to preserve the values related to plant resources and reserves. On one hand, these laws have led to the neglect of the rights of farmers and local communities, and this problem is more evident in developing countries where agriculture is the responsibility of local communities than in other countries. On the other hand, it provides a suitable platform for supporting innovations in the field of agriculture. The aim of this research is to examine the laws and regulations protecting plant varieties and to find out what is the approach of the Asian countries, which are mainly developing and where agriculture is one of the most important economic sectors, towards international laws. In response, using library resources and a descriptive analytical method, we found that the approach of international documents, which was basically set under the influence of the situation in developed countries, is not applicable in developing countries and cannot create a compromise in developing countries between supporting local farmers on the one hand and supporting and encouraging innovative activities in the field of agriculture on the other.
تبلیغات
