تحلیل حق عینی و تبیین ابهامات آن در حقوق ایران
آرشیو
چکیده
حق عینی سلطه ای قانونی است که مستقیماً بر اموال معین خارجی اعمال می گردد و در مقایسه با حق شخصی (دینی) امتیازات بیشتری برای صاحب حق دارد. این نهاد که ریشه در حقوق روم دارد طی تحولاتی طولانی، وارد حقوق فرانسه شده و "تکامل" یافته و در حقوق ایران هم نخست در قوانین موقتی اصول محاکمات حقوقی و سپس در سایر قوانین از جمله قانون مدنی مورد اقتباس قرار گرفته است. این پژوهش سعی دارد ابتدا با مطالعه ای تاریخی و انتقادی، حق عینی را تبیین و بررسی نماید و سپس نشان دهد. جمع بین سنت های فقهی با این نهاد جدید چه مسایلی را در حقوق ایران ایجاد کرده است. به عنوان دستاورد پژوهش می توان گفت در حقوق مدنی و آیین دادرسی مدنی ایران تفکیک حق عینی از شخصی و آثار آن به رسمیت شناخته شده است ولی به علت وارداتی بودن این نهاد، "بعضاً" دو خلط مهم صورت گرفته یا دست کم زمینه این دو موجود است: اول خلط بین عین معین در حقوق فرانسه با عین در فقه که اعم از عین معین و کلی است، دوم خلط بین امتیاز "قابلیت اعمال" که مختص حقوق عینی است با "قابلیت استناد" که مشترک بین حق عینی و شخصی است.Analysis of Right in rem and Explanation of its Ambiguities in Iranian Law
The right in rem is a power directly imposed on property and, along with the right to do so, forms two branches of the financial rights of individuals in the community. This institution is rooted in Roman law, which has entered into French law and evolved over time and then adapted to the law of Iran. This research tries to first examine the right in rem through a historical study and explain its developments in French law, and then explain how it is introduced and its status in Iranian law. Briefly, as a research achievement, It can be said that in Iran's civil law and civil procedure, the separation of rights in personam and in rem and its effects has been recognized, but due to the fact that this institution is imported," sometimes " two confusions have taken place, or at least the background of this confusion exists: first, confusion between the chose in French law and the Ein in feqh, which is both specific and general, and second, confusion between privileges." The ability to exercise "which is specific to objective rights" with the "ability to invoke" which is common between objective and personal rights.
تبلیغات
