مدیریت ریسک تجاری

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر ویژگی های شرکت های صادرکننده، ویژگی های معاملات صادراتی و تجربه در دعاوی تجاری از طریق متغیر میانجی مدیریت ریسک تجاری بر عملکرد صادرات در شرکت های صادرکننده دارو در ایران، انجام شد. روش: این پژوهش، پیمایشی، کاربردی و به لحاظ هدف توصیفی است. جامعه آماری پژوهش را 48 شرکت صادرکننده دارو در ایران تشکیل می دهد. برای گردآوری داده های پژوهش از پرسش نامه مقاله جو و پک (2017) استفاده شده است که روایی محتوایی آن از دیدگاه صاحب نظران تأیید شد و  در خصوص آن، بومی سازی انجام گرفت. روایی هم گرایی آن به کمک روش های آماری به تأیید رسید. برای پایایی پرسش نامه، ضریب آلفای کرونباخ محاسبه شد و آزمون فرضیه های پژوهش با استفاده از مدل معادلات ساختاری و نرم افزارهای SPSS25 و SmartPLS3 انجام شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان می دهد که ویژگی های شرکت های صادرکننده، ویژگی های معاملات صادراتی و تجربه در دعاوی تجاری به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق متغیر میانجی مدیریت ریسک تجاری، بر عملکرد صادرات تأثیر مثبت و معنادار دارد. همچنین تأثیر مدیریت ریسک تجاری بر عملکرد صادرات مثبت و معنادار است. نتیجه گیری: تمام ده فرضیه پژوهش که روابط بین متغیرهای ویژگی های شرکت های صادرکننده، ویژگی های معاملات صادراتی و تجربه در دعاوی تجاری، مدیریت ریسک تجاری و عملکرد صادرات را بررسی کرده اند، تأیید شده اند. شرکت های صادرکننده دارو می توانند از نتایج پژوهش برای بهبود عملکرد صادرات خود استفاده کنند.

اینکوترمز ابزاری حیاتی برای برقراری شفافیت در تقسیم مسئولیت ها، هزینه ها و ریسک های مرتبط با تجارت بین المللی هستند. در نسخه 2020 اینکوترمز به طور خاص، اصطلاح «تحویل در ترمینال» (DAT)  با «تحویل در محل تخلیه(DPU)» جایگزین شده که چارچوب واضح تری برای مسئولیت های حمل ونقل فراهم می سازد. این اصلاحات همچنین تعاریف دقیق تری را درباره نقش ها در زمینه بیمه و حمل ونقل ارائه می دهند تا اطمینان حاصل شود که تعهدات هر طرف به طور واضح مشخص شده است. همچنین تأکید بر استفاده از اسناد الکترونیکی به منظور تسهیل فرایندهای تجاری نشان دهنده تحول دیجیتال در تجارت جهانی است و به دنبال افزایش کارایی و اثربخشی این جریانات می باشد.این تحقیق به بررسی تأثیر اینکوترمز 2020 بر تجارت جهانی با تمرکز ویژه بر ایران و مقایسه آن با چالش ها و رویکردهای سایر نظام های حقوقی بین المللی می پردازد. یافته ها نشان می دهند که پیچیدگی های حقوقی و تجاری در ایران نیازمند به کارگیری اقداماتی مؤثر و هماهنگ با قوانین داخلی و زیرساخت های حمل ونقلی موجود است. علاوه بر این، چالش های ناشی از تحریم های اقتصادی بر پذیرش و اجرای این استانداردهای بین المللی در ایران تأثیرگذار بوده است. پیشنهادات این مقاله شامل ایجاد برنامه های آموزشی جامع برای کمک به درک بهتر تجار از اینکوترمز 2020، بهبود تبادل اطلاعات میان ذینفعان مختلف و ارتقای زیرساخت های حمل ونقل  به منظور پاسخگویی مؤثر به الزامات تجارت بین المللی می باشد. در نهایت، اگر اصول اینکوترمز 2020 به طریق مؤثر  در محیط تجاری ایران به کار گرفته شوند، این استانداردها توان قابل توجهی برای تقویت تجارت بین المللی، بهبود عملیات و کاهش تعارضات حقوقی دارند. این ادغام مثبت می تواند به رشد اقتصادی ایران در بازار جهانی کمک کند.