صحنه آرایی فضایی و روایت در معماری: مقایسه رویکرد رخدادمحور چومی با روایت محوری پسارا (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
بیان مسئله: توجه به روایت و صحنه آرایی فضایی در معماری معاصر، امکانی تازه برای تفسیر و سازمان دهی تعاملی فضا فراهم کرده است. هدف پژوهش: این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی دو رویکرد نظری شاخص، یعنی رخدادمحوری در اندیشه برنارد چومی و روایت محوری در نظریه سوفیا پسارا انجام شده است تا ظرفیت های صحنه آرایی فضایی را در طراحی معماری روایت محور تبیین کند. روش پژوهش: این مطالعه با روش کیفی، مبتنی بر تحلیل تطبیقی نظری مفهومی و تحلیل گفتمانی انجام شده است. داده ها ازطریق مرور متون تخصصی و تحلیل نمونه های شاخص (مانند پارک دولاویلت چومی و پروژه های منتخب پسارا) گردآوری و با معیارهای ساختار روایی، کنش کاربر و فرم فضایی مقایسه شده اند. نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد معماری رخدادمحور چومی بر خلق گسست، تنش و تعامل میان فضا و رخداد تأکید دارد، درحالی که پسارا بر روایت چندلایه، تفسیرپذیری و تجربه محوری فضایی تمرکز می کند. تحلیل تطبیقی بیانگر آن است که تلفیق این دو رویکرد می تواند الگوهای نوینی برای معماری فرهنگی و عمومی معاصر ارائه دهد. این پژوهش بر ضرورت بازاندیشی در فرایند طراحی معماری با رویکرد روایت محور و استفاده از ابزارهای نشانه شناختی و تحلیلی برای خلق فضاهای معنادار و مشارکتی تأکید می کند.Spatial Mise-en-Scène and Narrative in Architecture: A Comparison of Tschumi’s Event-Based Approach and Psarra’s Narrative-Centered Approach
Problem statement: Attention to narrative and spatial mise-en-scène in contemporary architecture has provided new possibilities for the interpretation and interactive organization of space. Research purpose: This study aims to comparatively examine two prominent theoretical approaches, event-centeredness in the thought of Bernard Tschumi and narrative-centeredness in the theory of Sophia Psarra, in order to elucidate the capacities of spatial mise-en-scène in narrative-oriented architectural design. Research method: The present study employed a qualitative methodology, grounded in comparative theoretical–conceptual analysis and discourse analysis. Data were collected through a review of specialized literature and the analysis of exemplary cases (such as Tschumi’s Parc de la Villette and selected projects discussed by Psarra), and were compared using the criteria of narrative structure, user action (agency), and spatial form. Conclusion:The findings indicate that Tschumi’s event-based architecture emphasizes the production of discontinuity, tension, and interaction between space and event, whereas Psarra focuses on multilayered narrative, interpretability, and experience-centered spatiality. The comparative analysis suggests that integrating these two approaches can offer novel models for contemporary cultural and public architecture. The study underscores the necessity of rethinking the architectural design process through a narrative-oriented approach and employing semiotic and analytical tools to create meaningful and participatory spaces.
تبلیغات
