مرور نظام مند مطالعات کاربردشناختی قرآن در ایران با تأکید بر سطح آسیب شناسی عمومی و اختصاصی (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
کاربردشناختی شاخه ای از دانش زبان شناسی است. در ایران سابقه چنین رویکردی در پژوهش ها با محوریت متن قدسی قرآن به دهه 70 خورشیدی باز می گردد. نوشتار حاضر با هدف بررسی نظام مند مطالعات کاربردشناختی قرآن در ایران و آسیب شناسی آن در دو سطح عمومی و اختصاصی به روش تحلیلی و استفاده از جدول های تحلیلی-محتوایی سامان یافته است. مرور نظام مند از دسته پژوهش های کیفی است که پژوهشگر در آن با جمع آوری پژوهش های انجام شده در یک موضوع مشخص، به تحلیل، ارزیابی و آسیب شناسی آن مطالعات می پردازد. یافته های این مطالعه، بر پایه بررسی 281 پژوهش شناسایی شده در گونه های مختلف نظیر پایان نامه (ارشد و دکتری)، مقاله (مجله ای و همایشی) و کتاب به طور کلی از وجود آسیب های اختصاصی و عمومی حکایت می کند. رونوشت (کپی برداری) از سایر پژوهش ها، عدم اشاره به وابستگی به نظریه ای خاص، عدم تبیین و شفافیت در روش شناسی، تکرار عبارت «روش توصیفی تحلیلی» بدون تبیین دقیق روش شناسی از آسیب های سطح عمومی مورد شناسایی قرار گرفت. در سطح اختصاصی می توان به آسیب هایی نظیر؛ فهم غیردقیق و پیاده سازی ناقص نظریه های کاربردشناختی، عدم رجوع به منبع اصلی نظریه، بی توجهی به تبار و اعتبار نظریه های کاربرد شناختی بر قرآن، خطر عدم توجه به زبان و الزامات اختصاصی قرآن در تطبیق نظریه های کاربردشناسی اشاره نمود.A Systematic Review of Pragmatic Studies of the Qurâan in Iran with Emphasis on General and Specific Pathology Levels
Pragmatics is a branch of linguistics. In Iran, the history of this approach in research, centered on the sacred text of the Qur’an, dates back to the 70s (solar hijri calendar). The present study is organized with the aim of systematically reviewing pragmatic studies on the Qur’an in Iran and diagnosing their issues on both general and specific levels using an analytical method and employing analytical-content tables. A systematic review belongs to qualitative research, wherein the researcher collects studies on a particular subject to analyze, evaluate, and diagnose those studies. The findings of this study, based on the examination of 281 identified researches in various forms such as theses (master’s and doctoral), articles (journal and conference), and books, generally indicate the presence of both specific and general deficiencies. General-level deficiencies identified include plagiarism from other studies, failure to reference affiliation to a specific theory, lack of methodological clarification and transparency, and repetitive use of the phrase “descriptive-analytical method” without precise methodological explanation. At the specific level, issues include inaccurate understanding and incomplete implementation of pragmatic theories, failure to refer to the original sources of theories, neglect of the origin and validity of pragmatic theories applied to the Qur’an, and the risk of disregarding the language and particular requirements of the Qur’an when adapting pragmatic theories.
تبلیغات
